Inspiratie avond

Normaal vertel ik in mijn blog iets over mezelf. Wat ik voel, wat ik denk, wat ik meemaak. Iets over mijn geliefde, mijn familie, vrienden of collegae. Maar vandaag niet. Ik kreeg een mail via mijn netwerk. Die attendeerde mij op een inspiratie avond op 13 juni a.s. in Utrecht. De tekst erbij fascineerde me. “Halina Reijn is er heel open over: ongewenste kinderloosheid. En krijgt er ook nog eens veel aandacht voor. Heel fijn, dat wel. Maar voor heel veel vrouwen is het een onderwerp waar zijzelf en hun weinig ruimte voor maken. “ En het zette mij aan het denken. Zijn er echt vrouwen die weinig ruimte maken voor hun eigen kinderloosheid? Ik weet het niet. Het zit nog steeds in de taboe sfeer. Terwijl het over een aantal jaren ongelofelijk veel meer vrouwen zal raken dan nu het geval is. Mogelijk zijn er tegen die tijd ook veel meer technieken om hun onvervulde kinderwens wel in vervulling te laten gaan. Maar met het huidige systeem in Nederland waarbij de ziektekosten drastisch om laag moeten is het de vraag of het nog betaalbaar is voor iedereen.

Weinig ruimte maken voor jezelf. Waarvoor maak je dan weinig ruimte vraag ik me af. Is het voor het verdriet, het gemis of is het iets anders?  Uit ervaring weet ik inmiddels dat keihard doorhollen niet het antwoord is. Je eigen lijf haalt je op een gegeven moment echt wel in. En wat er dan gebeurt is niet fijn. Je komt thuis te zitten. Is het een burn-out of een depressie? Is je energie gewoon op? Ben je leeg en wil je lichaam niet langer naar je geest luisteren? Wat het ook is, ik vond het een hel. Niet langer in staat zijn om te kunnen genieten van het leven. Niet naar je werk gaan. Nergens energie voor hebben. Je vriendinnen niet willen zien. En waarom? Ik kon het niet onder woorden brengen. En soms vind ik dat nog steeds moeilijk.

Kennelijk zijn er vrouwen die niet thuis komen te zitten of juist wel maar daarna nog steeds niet verder kunnen. Ik weet het niet. Ik ken niet alle vrouwen met hun eigen verdrietige verhalen. Eerlijk gezegd ken ik helemaal niemand die ongewild kinderloos is gebleven. Ik ken alleen de succesverhalen van vrouwen die na jaren toch zwanger werden. Onverwacht. Veelal nadat ze hun hoop hadden laten varen om ooit nog moeder te worden. De mooie berichten waarvan je alleen maar kunt dromen.  In stilte naar verlangt, maar met het naderen van je leeftijd en de naderende overgang weet dat het voor jou nooit weggelegd zal zijn. Voor die vrouwen wordt blijkbaar een inspiratie avond georganiseerd. Ik ben er zelf niet bij. Maar wellicht volgend jaar wel. Wens je een mooie avond.

http://www.petronilia.nl/Coaching-Training/Opvliegers-en-de-onvervulde-kinderwens/-1563/Opvliegers-en-de-onvervulde-kinderwens.html#/Coaching-Training/Opvliegers-en-de-onvervulde-kinderwens.html.

Liefs,

Hope x

 

Uit de bocht

Een voor mij en mijn geliefde een heftig bericht in de krant. De kop leest: “Een kwart van alle zwangerschappen eindigt in een abortus.” Dat is best veel. Ik ben absoluut niet tegen abortus. Laat ik dat voorop stellen. Iedere vrouw in Nederland heeft volgens de wet zelfbeschikkingsrecht en mag zelf bepalen wat zij met haar lichaam mag doen. Dat zou in alle landen zo moeten zijn. Nu zijn er nog vrouwen die overlijden aan de complicaties van een zwangerschap. Of verkracht zijn en verplicht worden het kind te houden en op te voeden. Ik vraag me dan altijd af. Hoe doe je dat dan? Ben je dan in staat om dat kind je liefde te geven? Als je het kan vind ik dat ongelofelijk knap. Niet dat ik vind dat je het kind moet weg laten halen na een verkrachting. Dat moet ieder voor zich uitmaken. Ik vind het ongelofelijk belangrijk dat iedereen daar zelf in mag kiezen. En als je kiest voor een abortus dat dit op een veilige manier in een kliniek of ziekenhuis kan gebeuren.

Vroeger waren er tehuizen voor meisjes die ongehuwd zwanger werden. Volgens hun omgeving waren ze uit de bocht gevlogen. Heel andere tijden dan nu. Weinig of geen voorlichting of toegang tot voorbehoedsmiddelen. Ook nu kan het je gebeuren dat je ongewenst zwanger wordt. Foutje bedankt. Morning after pil is zo gehaald. Maar wat als je pas veel later ontdekt dat je zwanger bent? Wat doe je dan? Het houden terwijl je misschien te jong bent, geen middelen hebt, er niet aan toe bent of het gewoon niet wilt. Of houden en proberen het zo goed mogelijk op te voeden?  Of toch een abortus?

Zesenvijftig miljoen keer wordt er besloten om het vruchtje weg te laten halen. Daar schrik ik best een beetje van.  Er zijn zoveel mensen die verlangen naar een kindje. Zonden er geen mensen zijn die geen kindje willen krijgen, maar nu ze eenmaal zwanger zijn het kindje misschien willen afstaan? Ik vraag het me af? Zouden vrouwen voorgelicht worden dat er ook een mogelijkheid bestaat om het kind wel te laten komen maar ter adoptie aan te bieden?  Wat zou traumatischer voor een vrouw zijn? Abortus of je kind laten adopteren?  Of is abortus helemaal niet zo erg en is het zoals laatst een soort van vriendinnetje misschien meer kennis zei: “Als ik zwanger wordt dan laat ik het direct weghalen. Even de stofzuiger erin en dan is het weer opgelost.” Ik was redelijk geshockeerd door haar opmerking. Zo makkelijk heb ik er zelf nooit over nagedacht. Tegelijkertijd realiseer ik met dat het voor iemand zonder kinderwens een heel andere emotie met zich meebrengt.

Mijn myoom weg laten halen vond ik mentaal niet heftig, maar fysiek had het best even impact. En ja, na een paar weken ben je weer volledig hersteld en gaat het leven weer verder. Maar ja, dat was maar wat weefsel dat weggehaald werd. Zou dat ook zo zijn met een abortus? Of is dat voor iedere vrouw anders?  En mentaal, wat zou dat met je doen? Is het zo makkelijk als sommigen voor doen?

Mijn tante heeft heel lang geleden een abortus gehad. Ze is er nog steeds niet trots op dat ze dat destijds heeft laten doen. Jong en onbezonnen zou je kunnen denken. Bij haar was dat anders. Haar vriend, waar ze later mee getrouwd is, wilde het kindje niet. Hij vond daar de tijd nog niet rijp voor. Zij luisterde naar hem en ging met knikkende knieën naar het ziekenhuis. Na de ingreep was ze heel verdrietig. En zelfs nu vraagt ze zich nog wel eens af, wat als ik het kindje wel had gehouden?  Na die abortus heeft ze haar vriend verteld dat ze dat nooit meer zou doen. En ze heeft haar woord gehouden. Inmiddels is ze gezegend met een volwassen dochter waar ze iedere dag van geniet.

 

“Zullen we een briefje ophangen bij een abortus kliniek?” vraag ik mijn geliefde na het lezen van het krantenbericht. “Misschien is er wel iemand, net als mijn tante die het kindje wel wil laten komen, maar er zelf niet voor kan zorgen. Dan kunnen wij dat wellicht wel doen.” Mijn geliefde kijkt me aan. “Wat een idee. Dan helpen we iemand in plaats van dat we een kindje kopen.” “Zo iets.” Maar of ik dat echt durf en echt ga doen? Ik weet het niet.

Liefs,

Hope x

Een knuffeltje

Onderweg naar kantoor luister ik graag naar de radio. Ik heb geen vaste zender waar ik altijd naar luister. Alles wat muzikaal goed klinkt of waar een inhoudelijke discussie over een zinvol onderwerp wordt gevoerd  beluister ik. Zodra het geneuzel wordt of reclame door de speakers klinkt haak ik af en ga ik door naar het volgende radiostation. Met name zo rond het nieuws uur kan ik heel snel en heel veel van zender wisselen. Reclames vind ik nu eenmaal ongelofelijk irritant. Fantasieloze boodschappen van veelal schreeuwende bedrijven die je een complex aanpraten wanneer je niet hun product koopt of hun dienst afneemt. Alsof mensen al niet met genoeg complexen kampen.

Vanochtend zapte ik van het ene radiostation naar het andere radiostation en viel plots in een interview.  Een voor dit tijdstip en voor de radio een ongewoon interview. Met uitzondering van Giel Beelen op Radio NPO 3fm, hoor je nauwelijks kinderstemmen op de radio.  Maar vandaag wel. Een ongelofelijk schattige stem. Ik hoorde de stem van een klein meisje. Ik schat in dat ze hooguit zes jaar oud was. De presentatrice vroeg haar naar haar dag. Ze klonk opgewekt. “Best een leuke dag.” “Ja, maar ik had begrepen dat je wat had beleefd vandaag?” Het meisje denkt even na. “Ja, ik heb een rups gezien.” “En wat voor een rups was dat?” “Een bruine met haren. Heel zacht.” “Je hebt hem geaaid?” “Ja. Hij was heel mooi.” “Oei en toen?” “Toen begon het te kriebelen.” “En het deed meer als kriebelen toch? Je moest daarna naar het ziekenhuis.” “Ja, dat klopt.”

Aan de stem van de presentatrice hoor je dat er een heel naar verhaal gaat komen. “Dat was toch best spannend in dat ziekenhuis?” “Een beetje. Ze waren wel lief.” “Ja, maar toch. Je ging niet zomaar naar het ziekenhuis. Waarom moest je daar heen?” “Ik had blaren gekregen van de rups.” “Ja, dat is toch heel erg zeg. En toen?” “Hebben ze me zalf gegeven.” Het meisje klinkt er laconiek onder. Kennelijk heeft zij het niet als heel ernstig ervaren. De presentatrice doet er nog een schepje boven op.  “Dat klinkt ernstig. Wat heb jij een nare dag achter de rug. En dat allemaal door zo’n vervelende rups.” Het meisje is er stil van. Heel zachtjes zegt ze: “Het was een leuke dag want ik heb een knuffeltje gekregen.”

Zo mooi hoe een kind alle ellende van een dag direct weer is vergeten. Alleen het leuke telt. Een nieuw knuffeltje maakt dat het een geslaagde dag was. Van dit meisje kan ik als volwassene nog heel veel leren. Veel meer stil staan bij die dingen die leuk zijn en goed gaan en alle negatieve dingen snel achter je laten. Heerlijk!

Liefs,

Hope x

Plakje cake

Gisteren bracht ik een versgebakken cake mee naar mijn ouders. Beiden waren ze enorm verheugd met mijn komst en met de cake. Ze praten honderd uit. Over de vakantie naar Duitsland, het nieuwe werk van mijn oudste zus en haar vriend, de uitstapjes die zij maken samen of met één van hun vrienden, de jongste broer van mijn vader, mijn nichtje en haar gezin en de vriendinnen van mijn moeder.  Ze genieten zichtbaar van het leven. Zo saampjes en met de mensen om hen heen.

Maar er zijn ook zorgen. Over de politiek, armoede, intolerantie, het toenemende geweld en de ongelijkheid in onze samenleving. In hun omgeving worden bejaardentehuizen gesloten. Ze staan op nu op A-locaties. Maar ja, het levert de gemeente te weinig geld op. Daarom moeten ze plaats maken voor rendabele bedrijven of gesubsidieerde woningbouw. Alleen worden de bejaardentehuizen niet op een andere plek herbouwd. Nee, ze blijven dicht. Mijn moeder maakt zich zorgen over mijn vader. Stel dat zij eerder dood gaat. Wie gaat er dan voor hem zorgen. Kan hij dan in hun huis blijven wonen? Red hij zich dan wel? En wat als hij ziek wordt? Of erger, ernstig in de war raakt? Waar kan hij dan naar toe? En kan hij de zorg die hij nodig heeft wel betalen? Omgekeerd maakt mijn vader zich minder zorgen over mijn moeder. Zij is immers een sterke vrouw. Ze wil helemaal geen hulp van anderen aanvaarden.  Tegelijkertijd deel ik hun zorgen. Zelfs nu. Ze zijn samen en redden het aardig. Maar ik zie dat ze zichtbaar ouder zijn geworden. En daarmee ook de nodige gebreken hebben opgelopen. Niet alleen op het gebied van hun gezondheid.

Het is een mooie dag. De zon staat aan de hemel. Het is warm buiten.  Ze willen ook niet te lang stil staan bij hun zorgen. De aandacht gaat uit naar het hier en nu. Plannen die ze maken voor de korte termijn. Mijn vader zit in de stoel en kijkt naar mijn moeder en mij. Uit het niets. Alsof we er niet zijn zegt hij tegen zijn hondje: “Kijk, daarom ga ik later als oma er niet meer is bij haar wonen. Dat is gezellig en dan krijgen we soms een plakje cake.” Ik moet er vreselijk om lachen. “Dat is goed pa, jullie zijn van harte welkom.”

Liefs,

Hope x

Fijne Moederdag

Het is half tien ’s ochtends. Ik sta in de keuken. Cake bakken. Voor mijn moeder omdat het moederdag is. In de kast kom ik siliconen bakvormpjes tegen in de vorm van een beer. Misschien wel grappig om die ook te vullen.  Voor de buurjongetjes. Gewoon omdat het kan. De deurbel gaat. Mijn geliefde doet open. Ons buurjongetje staat voor de deur. “Ik kom voor de buurvrouw.” zegt hij. “Loop maar door, ze staat in de keuken.”

Ik voel een paar handjes tegen mijn been en draai me om. “Hé, jij hier!” zeg ik blij verrast. In zijn handen heeft hij een kaart en een tekening. “Voor jou.” zegt hij wat verlegen. “Deze is van mij.” en geeft mij de tekening. Voorzichtig maak ik het plakbandje los. Op de achterkant staat geschreven: ‘Fijne buurtrouwdag!’ omringd door allemaal hartjes. “Deze heeft mama getekend.” zegt hij terwijl hij een prachtig rond hartje aanwijst. “De andere heb ik gemaakt. Die zijn niet zo goed gelukt.” Hij wijst de overige hartjes aan die meer de vorm van Australië hebben dan die van een hartje. “Ik vind ze allemaal prachtig!” “En deze staat op zijn kop.” Ik draai het blad om en zeg: “Zo staat deze als enige recht.” “Oh ja!” Hij glundert van oor tot oor. “Mijn naam heb ik in het groot en in het klein erop gezet.” Hij wijst naar de letters die hij onder aan de tekening heeft gezet. Ik kan zien dat hij daar erg zijn best op heeft gedaan. Op de voorkant staat een haai die hij heeft ingekleurd. “Kijk, ik heb zelf een tong getekend.” zegt hij trots. Ik bewonder de tekening en complimenteer hem op zijn tekenkunst, kleurgebruik en creativiteit.

“En deze is van mama.” zegt hij uiteindelijk en geeft mij de kaart. Er staat op: ‘Omdat vandaag dubbel is. xxx’ Ik ben even sprakeloos. “Dank je wel lieverd. Ik ben er allemaal erg blij mee. Waar wil je dat ik jouw tekening ophang?” Hij kijkt de keuken en vervolgens de kamer rond. “Hier!” roept hij uiteindelijk en wijs een mooi plekje aan. “Dan hang ik hem hier op.” Heel even weet hij niet zo goed wat hij moet doen of zeggen. Immers zijn alle ogen op hem gericht. “Wil je wat drinken?” Hij knikt. “Maar ik blijf niet zo lang hoor, we gaan straks naar oma.” Mijn geliefde en ons buurjongetje nemen samen plaats op onze barkrukken. Ondertussen maak ik de cakejes af. “Als hij klaar is kom ik hem straks brengen.” zeg ik tegen hem terwijl ik naar de cakejes wijs. “Dan bof ik maar.” zegt hij met een grote glimlach. “Volgens mij ben ik degene die boft!”

Fijne moederdag!

Liefs,

Hope x

Wat een geluk!

Het is prachtig weer. Nederland geniet van de onverwachte zomerse temperaturen. Met een tijdschrift in mijn ene hand en een glas water in mijn andere hand zit ik in het zonnetje. Mijn witte benen steken goed af tegen onze donkere tegels. Heerlijk wat vitamine D opdoen. De buurvrouw komt langs. Ze heeft een technische vraag waarmee mijn geliefde haar vast kan helpen. Wanneer ze binnen met hem praat over een oplossing wordt ik verrast door twee blote billen. Haar zoontje is haar gevolgd. “Bij de buurvrouw spelen.” roept hij. Zijn moeder komt naar buiten. “Heb je dat gevraagd of het mag?”  vraagt ze hem. Het buurjongetje gaat zitten en speelt met de tuinslang. Ze stelt hem de vraag nogmaals. Duidelijk niet onder de indruk zegt hij meer tegen zichzelf dan tegen mij. “Mag ik bij de buurvrouw spelen?” Ik schiet in de lach. “Natuurlijk mag dat!”

“Weet je het zeker? Mijn man is ook thuis hoor.” “Geen punt.” Ondertussen komt haar andere zoontje polshoogte nemen. “We zouden toch boodschappen gaan doen mama?” vraagt hij haar. “Ja we gaan.” Hij wijst naar zijn broertje. “En hij?” “Die blijft hier.” “Dan blijf ik ook hier.” roept hij. “Nee, wij gaan even naar de winkel.” “Nee, ik wil niet naar de winkels. Ik wil hier blijven.” De buurvrouw draait zich naar me om. “Kan dat?” vraagt ze. “Eerlijk zeggen hoor.” “Helemaal goed hoor!” Ze kijkt naar mij en haar beiden zoontjes. “Nou, dan ga ik maar alleen.” Ik heb met haar te doen, dat is ook wat. Willen ze beiden hier blijven. “Tot zo!” Roept ze terwijl ze ons achterlaat.

“Wat willen jullie doen?” vraag ik. Die vraag wordt snel beantwoord. Want zo sta ik ineens met mijn gezicht naar de muur gedraaid. Ik tel langzaam van één naar tien. “Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien, ik kom!” Ik hoor de beiden mannen gieren van pret. Ze hebben zich soort van verstopt. Onder de stoel zie ik twee voetjes. En achter de plant hoor ik: “Je moet zoeken.” Van de buurvrouw heb ik geleerd hoe je het spel voor de kinderen heel erg leuk kunt maken. Ze niet direct vinden. Vooral de verkeerde kant oplopen. En heel lang zoeken. Ik speel het spel mee. “Waar zijn ze nu toch? Ik kan ze niet vinden. Die zijn goed verstopt.” De beiden mannen gieren het uit. Wat een domme buurvrouw zullen ze denken. Die kan ons helemaal niet vinden. Ik vind het geweldig. Een overwacht cadeautje zo net voor moederdag. Wat een geluk!

Liefs,

Hope x

Oorlog is niet het juiste wapen

Vier mei. Vandaag herdenken we in Nederland allen die gestorven zijn tijdens of als gevolg van de oorlog. Welke oorlog? De afgelopen jaren is de aandacht verschoven van de Tweede Wereld oorlog naar alle oorlogen waarbij Nederlanders zijn omgekomen. Om acht uur houden we twee minute stilte. Slechts twee minuten om ons er aan te herinneren bij die mensen die door de oorlog om het leven zijn gekomen. Of dat er mensen zijn geweest en nog steeds zijn die vrijheid belangrijk vinden. Zo belangrijk dat zij hun leven daarvoor hebben gegeven.

Op de dam staan naast Koning Willem Allexander, Koningin Maxima en premier Rutte 20.000 mensen die gezamenlijk hun eer bewijzen. Op het videoscherm vertelt een mevrouw dat ze vandaag op het plein staat omdat haar opa tijdens de oorlog om het leven is gekomen. Ook andere mensen vertellen waarom zij samen met hun oom, opa, vader of tante vandaag hier een krans leggen.

Ik ken weinig persoonlijke verhalen van mensen die de tweede wereldoorlog hebben meegemaakt.  Mijn beide opa’s en oma’s hebben die verschrikkelijke tijd overleefd. Mijn ene opa was te werk gesteld in Duitsland. Bij een boer verbouwde hij aardappelen. Het schijnt dat hij naar omstandigheden goed werd behandeld. Ik weet weinig van die tijd. Hij heeft er nooit over willen praten. We hadden geen goede band. Ik vond het een autoritaire en nare man. Iemand die zijn eigen gezin terroriseerde. Met harde hand regeerde. Gek eigenlijk. Gezien zijn leven vraag je je af waar al zijn woede en haat vandaan kwam. Hij is een paar jaar geleden overleden.

Mijn andere opa zat in het verzet. Hij hielp Engelse militairen om terug naar Engeland te gaan. Hij hielp hen uit de handen van de Duisters te blijven door ze persoonlijk te vervoeren. Ook had hij een man in huis gehaald. Een onderduiker die niet terug kon naar zijn eigen land. Tot ver na de oorlog hebben ze contact gehad. Mijn opa heb ik helaas nooit gekend. Behalve de verhalen en een paar foto’s weet ik niets van hem. Hij stierf op 55 jarige leeftijd. Een hartaanval. Ik had hem graag gekend. Uit de verhalen klinkt hij als een hele leuke en vriendelijke man. Hij heeft een hoop meegemaakt. Heel veel ellende gekend. En juist hij stond er om bekend tolerant, gastvrij en pacifist te zijn.

Aan wie je vandaag ook denkt. Of het een familielid was of iemand die je niet hebt gekend. Het maakt niet uit. Maar dat je aan iemand denkt die heeft geleden onder de oorlog om blijvend te kunnen zeggen, oorlog is nooit het juiste wapen is in mijn ogen heel waardevol.

Liefs,

Hope x

‘Spijbelen’ is best leerzaam

De deurzen zijn al dicht  als we de bioscoop zaal binnen lopen.  Het is volledig donker. Bijzonder weinig mensen zijn op dit tijdstip van de dag hier te vinden. Logisch. Een doordeweekse dag rond het middag uur is geen tijd populaire tijd om hier te zijn. Gespannen gezichten wachten totdat de film gaat beginnen. We sluipen heel stilletjes naar een de lege stoelen. Zonder iemand te willen storen nemen we plaats. De reclame is net afgelopen. Goed moment om te gaan zitten.  Ik fluister: “Het voelt wel een beetje als spijbelen hoor. Hoe is dat voor jou?” “Voor mij voelt het ook wel zo. Het is wel zo’n beetje het mafste dat we tijdens werktijd hebben gedaan.” “Ik werk vanavond wel langer door. Om te compenseren voor nu.” “Ik ook. Stil de film gaat beginnen.” 

Op het grote scherm verschijnt de aankondiging in het Tsjechisch. Met grote blauwe letters lees ik: ‘Ateliery Bonton Zlin a.s.’ Met de stemmen van Kees Prins en Siem van Leeuwen. En dan verschijnt onmiskenbaar de titel: ‘Buurman & Buurman’. De kinderen om ons heen houden hun adem in. Het komende uur zitten we in een zaal met een handjevol volwassen en nagenoeg evenredig veel kinderen. Op een werkdag kijken mijn geliefde en ik naar deze twee stuntelige buurmannen. Vindingrijk, dat dan weer wel.

Deze poppen animatieserie is ongelofelijk populair bij ons buurjongetje. Samen met hem heb ik al vele afleveringen gekeken. Hij is er nu helaas niet bij. Maar deze zeer spontane actie had ik dan ook niet voorzien. Mijn geliefde belde me met de vraag of ik heel erg druk was vandaag. Hij had nl. een wild idee. Op de dag naar de film. Een kinderfilm wel te verstaan. Ik vond het compleet idioot, maar wel grappig. Het is uitproberen wat we wel samen kunnen doen. Onze grenzen maar ook de onze mogelijkheden opnieuw ontdekken.

Buurman & Buurman is wel heel symbolisch in dat licht. Ze proberen van alles. Vaak gaat het mis, maar uiteindelijk komt er altijd wel een oplossing. Veelal niet die je als toeschouwer voor ogen zou hebben. Het is meestal niet perfect. Maar voor hun is het prima. Zij zijn tevreden. En roepen steevast in koor: ‘A je to!’ Vrij vertaald: ‘En dat is het’ of  ‘En dat is dat’ Wat het eindresultaat ook is, ze zijn er niet alleen tevreden mee, ze zijn er nog trots op ook. Daar kunnen we nog het nodige van leren.

Liefs,

Hope x

Helpende hand

Gisteren vroeg ik mijn lieve vriendinnetje wat zij dacht van het voorstel om Bach Bloesem zwangerschap te gaan gebruiken. Zij heeft de opleiding Bach bloesem therapeut gevolgd. Daarnaast is ze ook ongelofelijk slim en kent ze me als geen ander.

Ze is heel duidelijk in haar visie. Tijdens haar opleiding heeft ze geleerd dat de remedies persoonlijk uitgekozen moeten worden. Ieder mens is anders en iedereen reageert anders. Op zowel de situatie waar iemand zich in bevindt als op de bloesems. Niemand is gelijk. Voor dezelfde kwaal kunnen verschillende bloesems voorgeschreven worden die passend zijn bij iemands persoonlijkheid. Zelfs de gemoedstoestand van iemand speelt een rol bij het voorschrijven van de juiste bloesem. Eenheidsworst bestaat niet. Volgens dokter Bach moet je kijken wat een person nu nodig heeft. Op dit moment.

Daarnaast is het verstandig om met één bloesem te beginnen en na een paar weken te evalueren. Hoe gaat het met iemand. Hoe voelt iemand zich? Gaat het goed? Is er verandering opgetreden? Het gemak van internet brengt ook een risico met zich mee. Zelf experimenteren met allerlei middelen zonder verstand van zaken te hebben. Onwetend over de effecten die het kan hebben op je lijf of op je geest. Misschien raak je daardoor verder van je doel. Of brengt het je juist dichterbij. Je hebt geen idee en doet maar wat. Diegene die beweren er verstand van te hebben verkopen het graag. Zijn niet begaan met de persoon achter de creditcard. En er zullen mensen zijn die wel degelijk de beste bedoelingen hebben, maar ook zelf nog niet alles weten.

Ondanks dat ze geen advies geeft is het voor mij heel helder. Vertrouw op de echte expert. Niet denken dat er een toverdrankje bestaat waardoor je ineens ‘beter’ bent. Het is een reis en hoe lang die duurt en waar die eindigt is voor iedereen anders. Ik houd toch van reizen? Waarom heb ik dan zoveel haast? Waarom wil ik op voorhand bepalen waar ik uit ga komen? Het perfectionisme in me voert de boventoon. In alles wat ik doe. Tegelijkertijd verlang ik naar rust en ben ik deze reis wel moe.

Niet altijd even handig van mij om toch op zoek te blijven gaan naar andere mogelijkheden in plaats van op de mensen om me heen te vertrouwen. Tegelijkertijd is dit ook onderdeel van mijn reis. Ik leer iedere dag iets nieuws over mezelf, een ander en vooral over vriendschap. Fijn dat mensen om me heen bereid zijn om de helpende hand uit te steken.

Liefs,

Hope x

Wijze raad

“Weet je, ik geloof dat ik me er bij neer begin te leggen dat we geen kinderen gaan krijgen.” Mijn geliefde kijkt me ongeloofwaardig aan. “Hoe bedoel je?” “Nou, ik weet. Soms ben ik de hele dag in de weer geweest met de kinderen van onze vrienden en dan ben ik daarna best wel een beetje moe. Ik realiseer me dat ik geen twintig meer ben. Misschien is het ook wel beter zo. We kunnen andere stellen met kinderen helpen en we kunnen wat van de wereld zien. Ook niet verkeerd. Straks emigreren of voor een paar jaar in het buitenland wonen en werken. Dat lijkt me heerlijk!” Hij knijpt zachtjes in mijn hand. “We zijn heel gefortuneerd met ons leven.”

Een paar uur later zit ik op de bank. Ik doorloop mijn mail van de afgelopen weken. Ineens valt mijn oog op het bericht van Tim. Dat was ik helemaal vergeten. Hij schrijft: “… Bedankt voor je mailtje! De Bachbloesems kunnen je helpen bij de emoties omtrent ‘zwanger worden’ maar kunnen fysiek niets veranderen. Bachbloesems werken in eerste instantie in op de emoties die men ervaart rond het zwanger worden (angst, stress, ongeduld, jaloezie, het niet kunnen loslaten,…). Eens deze emoties al terug in balans zijn, lukt zwanger worden veel gemakkelijker. Soms ben je zodanig bezig met ‘zwanger worden’ dat het daardoor niet lukt. Bachbloesems kunnen je daarvoor zeker ondersteuning bieden. Ik heb al heel wat mensen geholpen met de mix n° 69 ‘zwanger worden’ (Ik kan natuurlijk geen resultaten garanderen.  Ik stuur je de combinatie per post op, samen met een begeleidende brief waarin uitleg gegeven wordt over de dosering en de  manier om de Bachbloesems in te nemen. In geval van zwangerschap : De bachbloesem samenstellingen zijn 100% veilig en mogen zonder enig probleem ingenomen worden tijdens de zwangerschap. Ze brengen absoluut geen schade toe aan de baby of de moeder, integendeel, ze zorgen voor een voorspoedige zwangerschap. Aarzel niet om mij te contacteren indien je nog vragen hebt.  Alvast bedankt voor je interesse in de Lachbloesems! Warme groet

Ik denk terug aan ons gesprek van zojuist. Bij het lezen van het bericht ga ik toch twijfelen. Zal ik het niet gewoon bestellen? Baat het niet schaad het niet? Meende ik dan helemaal niets van wat ik net tegen mijn geliefde zei? Ik twijfel. Voordat ik een besluit neem stuur ik het bericht van Tom door aan één van mijn lieve vriendinnen. Zij heeft ervaring met Lachbloesem. Misschien heeft zij wel wijze raad.

Liefs,

Hope x